YİTİP GİDEN ÖMRÜM

YİTİP GİDEN ÖMRÜM

Yine hazan mevsimi
Ne dökülecek yaprağım kaldı
Ne de kuruyacak bir dalım
Sensiz yitip gitti bu ömrüm
Kadehimde boğmak istedim hep
Yalnızlığımı, yitikliğimi, çaresizliğimi
Başımı taşlara dayadım da sızdım
Dizlerindir diye
Çamurlara yattım
Sımsıcak snendir diye
Hep hep kadehlerde aradım seni
Gözyaşlarımı yaladım
Meze ettim kendime
Yazlar baharlar uçtu gitti
Geride ne bahar kaldı
Ne de yaşama sevinci

Özcan NEVRES

(Bugün 1, toplamda 38 kez ziyaret edildi.)